پژوهشنامه تاریخ سیاسی ایران 3092-7145 1 پیاپی ۳ 2023 10 05 The Political Discourse of Sultan Mahmud of Ghazni: From the Indian Campaigns to Caliphate-Based Legitimacy تحلیل گفتمان سیاسی سلطان محمود غزنوی: از فتوحات هند تا مشروعیت خلافت‌محور 42 56 EN پروانه صبوری گروه علوم سیاسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران محمدرضا بهرام‌پور گروه تاریخ، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران Journal Article 2023 07 19 <p>This study aims to analyze the political discourse of Sultan Mahmud of Ghazni by examining the link between his military conquests and caliphate-based legitimacy. Utilizing the critical discourse analysis approach and examining primary historical sources such as <em>Tarikh-e Bayhaqi</em>, <em>Zayn al-Akhbar</em>, <em>Tarikh-e Yamini</em>, and <em>Al-Kamil fi al-Tarikh</em>, the research explores the linguistic, symbolic, and ideological dimensions of Sultan Mahmud’s quest for legitimacy. Findings reveal that the Indian campaigns were represented in historical texts not merely as acts of conquest, but as sacred jihad, religious triumph, and support for the Abbasid Caliphate. Extensive use of religious vocabulary such as “Nasir al-Din,” metaphors like “Sword of the State,” and the deployment of symbolic tools such as the Friday sermon (khutbah) and coinage, created a discourse that sanctified Mahmud’s political rule. This study demonstrates that language and historical narration played a crucial role in consolidating political power, with Mahmud skillfully utilizing existing discursive mechanisms to legitimize his sovereignty. The novelty of this research lies in its critical focus on the linguistic and metaphorical layers of Ghaznavid caliphate-oriented discourse, offering deeper insight into the mechanisms of political legitimacy in medieval Islamic politics. The findings also provide a comparative framework for future studies of legitimacy discourses in other Islamic states.</p> <p>این پژوهش با هدف تحلیل گفتمان سیاسی سلطان محمود غزنوی از منظر پیوند فتوحات نظامی او با مشروعیت خلافت‌محور انجام شده است. با بهره‌گیری از رویکرد تحلیل گفتمان انتقادی و مطالعه منابع دست اول تاریخی چون تاریخ بیهقی، زین‌الاخبار، تاریخ یمینی و الکامل فی‌التاریخ، تلاش شد تا ابعاد زبانی، نمادین و ایدئولوژیک مشروعیت‌یابی سلطان محمود واکاوی گردد. یافته‌ها نشان می‌دهد که فتوحات هند در متون تاریخی نه به‌عنوان صرف کشورگشایی، بلکه در چارچوب جهاد مقدس، نصرت دین و حمایت از خلافت عباسی بازنمایی شده است. استفاده گسترده از واژگان مذهبی مانند «ناصر دین»، استعاره‌هایی چون «سیف‌الدوله»، و بهره‌گیری از ابزارهای نمادین نظیر خطبه و سکه، ساختاری گفتمانی خلق کرده که سلطنت محمود را به سلطه‌ای مقدس و مشروع تبدیل ساخته است. این پژوهش نشان می‌دهد که زبان و روایت تاریخی، نقشی اساسی در تثبیت قدرت سیاسی ایفا کرده‌اند و محمود با مهارت، ابزارهای گفتمانی موجود را در جهت مشروعیت‌بخشی به سلطنت خود به کار گرفته است. نوآوری این پژوهش در تمرکز بر تحلیل انتقادی لایه‌های زبانی و استعاری گفتمان خلافت‌محور غزنویان است که امکان فهمی دقیق‌تر از سازوکارهای مشروعیت در سیاست اسلامی قرون میانه را فراهم می‌آورد. نتایج این تحلیل می‌تواند الگویی برای مطالعات تطبیقی درباره گفتمان‌های مشروعیت در سایر دولت‌های اسلامی نیز فراهم کند.</p> https://iphrj.com/index.php/iphrj/article/download/43/37