پژوهشنامه تاریخ سیاسی ایران 3092-7145 1 پیاپی ۴ 2024 01 05 Study of Timur's Military Policies in Expanding Iran's Regional Power بررسی سیاست‌های نظامی تیمور لنگ در گسترش قدرت منطقه‌ای ایران 14 27 FA آرزو صادقی گروه علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران Journal Article 2023 10 30 <p>This article examines the military policies of Timur and their role in expanding Iran's regional power during the eighth and ninth centuries AH. Using a historical-analytical approach and relying on primary sources such as the Zafarnama and recent research on Timurid history, the study demonstrates that Timur's success was not solely due to military prowess but also to his strategic combination of hard power with religious and cultural legitimation tools. By organizing a highly disciplined army, utilizing military engineering technologies, enforcing strict military discipline, and applying psychological warfare, Timur defeated local Iranian dynasties and established a new structure of regional power. The article analyzes his conquests in Khorasan, Azerbaijan, Iraq-e Ajam, and Fars, and explores the reasons behind his victories over rivals such as the Kartids, the Muzaffarids, and the Jalayirids. It further examines how religion, cultural elites, and official historiographical narratives contributed to legitimizing his campaigns. By comparing Timur's strategies with those of contemporary powers such as the Ilkhanids, Mamluks, and Ottomans, the article highlights that while Timur achieved military hegemony, his failure to institutionalize governance resulted in political instability after his death. The conclusion emphasizes that Timur’s military policies temporarily unified Iran but ultimately paved the way for political fragmentation and the emergence of new dynasties. Finally, the article suggests future research directions, particularly concerning the impact of Timurid policies on the formation of the Safavid state.</p> <p>این مقاله به بررسی سیاست‌های نظامی تیمور لنگ و نقش آن‌ها در گسترش قدرت منطقه‌ای ایران در قرون هشتم و نهم هجری می‌پردازد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی ـ تاریخی و با اتکا به منابع اولیه چون «ظفرنامه» و تحقیقات جدید در حوزه تاریخ تیموری، نشان می‌دهد که موفقیت تیمور نه تنها به دلیل توانایی‌های نظامی، بلکه به دلیل تلفیق هوشمندانه قدرت سخت با ابزارهای مشروعیت‌بخش دینی و فرهنگی بود. تیمور با سازماندهی ارتشی منسجم، بهره‌گیری از فناوری‌های مهندسی جنگ، اعمال دیسیپلین نظامی شدید و استفاده از روان‌شناسی جنگ توانست دولت‌های محلی ایران را شکست داده و ساختار جدیدی از قدرت منطقه‌ای ایجاد کند. در این مقاله، فتوحات تیمور در خراسان، آذربایجان، عراق عجم و فارس مورد تحلیل قرار گرفته و دلایل موفقیت‌های او در برابر رقبایی چون کرت‌ها، آل مظفر و آل جلایر بررسی شده است. همچنین نقش دین، نخبگان فرهنگی و روایت‌های تاریخ‌نگاری رسمی در مشروعیت‌بخشی به فتوحات تیمور تحلیل شده است. مقاله با مقایسه راهبردهای تیمور با قدرت‌های هم‌دوره چون ایلخانان، مملوکان و عثمانیان نشان می‌دهد که گرچه تیمور در ایجاد هژمونی نظامی موفق بود، اما به دلیل ضعف نهادسازی نتوانست ثبات سیاسی بلندمدتی برقرار کند. نتیجه‌گیری مقاله تأکید می‌کند که سیاست‌های نظامی تیمور در کوتاه‌مدت موجب یکپارچگی منطقه‌ای ایران شد، اما در بلندمدت زمینه‌های آشفتگی سیاسی و ظهور دولت‌های جدید را فراهم ساخت. در پایان نیز پیشنهاداتی برای پژوهش‌های آتی، به ویژه درباره تاثیرات سیاست‌های تیموری بر شکل‌گیری صفویان ارائه شده است.</p> https://iphrj.com/index.php/iphrj/article/download/35/29