پژوهشنامه تاریخ سیاسی ایران 3092-7145 1 پیاپی ۴ 2024 01 05 The Role of Cultural Policy in the Formation of the Intellectual Class in Timurid Iran نقش سیاست‌گذاری فرهنگی در شکل‌گیری طبقه روشنفکر در ایران تیموری 1 13 EN سعید برزگر گروه علوم سیاسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران فاطمه معیریان گروه تاریخ اسلام، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران Journal Article 2023 10 27 <p>This study aims to analyze the role of cultural policy in the formation of the intellectual class in Timurid Iran. Employing a historical-analytical approach and relying on primary sources and reputable research, the process of creating a class of intellectual elites within the framework of Timurid cultural policies has been examined. The findings reveal that the Timurids, especially during the reigns of Shahrukh and Ulugh Beg, established educational institutions, libraries, madrasas, and supported scholarly and Sufi circles, thereby providing the social and institutional foundations necessary for nurturing intellectuals who played multiple roles in knowledge production, legitimization of political power, and cultural leadership. These intellectuals, unlike the modern conception of absolute independence, operated at the intersection of power and knowledge and achieved a distinct historical self-awareness by utilizing Persian language, religious-mystical discourse, and institutionalized education. The study highlights that Timurid cultural policies were not merely temporary measures for consolidating power but contributed to the development of enduring traditions in the political thought of Iran, whose impacts are still observable in later periods. It is suggested that future research focus on the institutional and discursive continuities of intellectualism within Islamic Iran and undertake comparative studies across other Islamic civilizations.</p> <p>این پژوهش با هدف تحلیل نقش سیاست‌گذاری فرهنگی در شکل‌گیری طبقه روشنفکر در ایران تیموری به انجام رسیده است. با استفاده از رویکرد تحلیلی-تاریخی و بهره‌گیری از منابع دست‌اول و پژوهش‌های معتبر، فرایند شکل‌گیری طبقه‌ای از نخبگان فکری در بستر سیاست‌های فرهنگی دولت تیموری بررسی شده است. نتایج نشان می‌دهد که تیموریان، به‌ویژه در دوره شاهرخ و الغ‌بیگ، با تأسیس نهادهای آموزشی، کتابخانه‌ها، دارالعلوم‌ها و حمایت از حلقه‌های علمی و عرفانی، زمینه‌های اجتماعی و نهادی لازم برای پرورش روشنفکرانی فراهم آوردند که نقش چندگانه‌ای در تولید دانایی، بازنمایی مشروعیت سیاسی و هدایت فرهنگی جامعه ایفا کردند. این روشنفکران، برخلاف تصور مدرن از استقلال فکری مطلق، در مرز میان قدرت و معرفت حرکت می‌کردند و با بهره‌گیری از زبان فارسی، گفتمان دینی-عرفانی، و نظام آموزشی نهادینه‌شده، به خودآگاهی تاریخی خاصی دست یافتند. پژوهش حاضر تأکید می‌کند که سیاست‌گذاری فرهنگی تیموریان نه‌تنها یک اقدام مقطعی برای تحکیم قدرت بود، بلکه به تکوین سنت‌هایی در تاریخ اندیشه سیاسی ایران انجامید که تأثیرات آن در دوره‌های بعدی همچنان قابل مشاهده است. پیشنهاد شده است که مطالعات آتی با تمرکز بر پیوست‌های نهادی و گفتمانی روشنفکری در ایران اسلامی، ابعاد تطبیقی این فرایندها را در سایر تمدن‌های اسلامی نیز بررسی کنند.</p> https://iphrj.com/index.php/iphrj/article/download/34/28