پژوهشنامه تاریخ سیاسی ایران 3092-7145 2 پیاپی ۵ 2024 03 20 Politics of Power in the Afsharid Era: Nader Shah as a Militaristic Monarch سیاست قدرت در دوره افشاریه: نادرشاه به‌مثابه پادشاهی نظامی‌گرا 31 43 FA فائزه میرزایی گروه تاریخ اسلام، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران رضا معصومی نژاد گروه روابط بین‌الملل، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2024 01 02 <p>This article aims to analyze the politics of power during the Afsharid era by reexamining the rule of Nader Shah as a case of “militaristic monarchy.” Following the collapse of the Safavid dynasty and the resulting political, social, and religious crises triggered by the Afghan invasion and the decline of Shi‘ite legitimacy, Iran entered a state of anarchy and statelessness. In this vacuum, Nader Shah emerged through military power and established a political system characterized by concentrated authority, elimination of intermediary institutions, institutionalized violence, and a lack of traditional legitimacy. Using a historical-analytical method and a theoretical framework grounded in Weber’s charismatic authority, Foucault’s concept of legitimate violence, and discourse analysis of power, the study reveals that Nader reduced the state to a military apparatus and structured a regime that lacked the institutional continuity to survive after his death. The findings indicate that his rule was based on fear, military loyalty, and personal charisma, leading to a collapse of legitimacy and political cohesion after his assassination. Comparative analysis with similar militaristic regimes such as those of Tamerlane, Shah Abbas I, and the Mongol Khans demonstrates that while these rulers achieved a degree of institutional stability despite their violent methods, Nader failed to do so. Consequently, the Afsharid experience serves as a historical example of “authority without institutions” — one that imposed short-term centralization but led to long-term disintegration. The article suggests that future research should focus on interdisciplinary and structural analysis of militarized monarchy in Iranian political history.</p> <p>مقاله حاضر با هدف تحلیل سیاست قدرت در دوره افشاریه و بازخوانی جایگاه نادرشاه به‌مثابه نمونه‌ای از «پادشاهی نظامی‌گرا» نگاشته شده است. پس از فروپاشی صفویه و در پی بحران‌های سیاسی، اجتماعی و مذهبی ناشی از حمله افغان‌ها و سقوط مشروعیت سلطنت شیعی، ایران در وضعیتی بحرانی و بی‌دولت قرار گرفت. در چنین شرایطی، نادرشاه از دل ارتش و با تکیه بر قدرت نظامی، به قدرت رسید و ساختاری از حکومت را پدید آورد که بر خشونت مشروع، تمرکز مطلق قدرت، حذف نهادهای واسطه، و فقدان مشروعیت سنتی مبتنی بود. پژوهش با بهره‌گیری از روش تاریخی–تحلیلی و چارچوب نظری اقتدار کاریزماتیک (وبر)، خشونت مشروع (فوکو)، و گفتمان قدرت، نشان می‌دهد که نادر نه‌تنها دولت را به ارتش فروکاست، بلکه نظام سیاسی را به گونه‌ای سازمان داد که فاقد توان تداوم پس از مرگ او بود. یافته‌ها حاکی از آن است که ساختار حکومت نادری بر اساس وفاداری فردی، ترس، و پیروزی نظامی شکل گرفته و با مرگ شخص پادشاه، مشروعیت و انسجام خود را از دست داد. مقایسه تطبیقی با الگوهای تاریخی مشابه مانند تیمور، شاه عباس اول و مغولان نیز بیانگر آن است که در حالی که این پادشاهان، با وجود خشونت، موفق به نهادسازی و تثبیت نسبی ساختار قدرت شدند، نادرشاه فاقد چنین تداومی بود. در نتیجه، تجربه افشاریه به مثابه نمونه‌ای از اقتدار بدون نهاد، ضمن تثبیت قدرت در کوتاه‌مدت، موجب فروپاشی در بلندمدت شد. این مقاله پیشنهاد می‌کند که مطالعات بعدی بر تحلیل ساختاری و میان‌رشته‌ای مفهوم سلطنت نظامی‌گرا در تاریخ ایران تمرکز کنند.</p> https://iphrj.com/index.php/iphrj/article/download/30/24